Bekar odamın camı çatlak
Fırtına ile şen şakrak
Fırtına ile şen şakrak
Sallanıyor perdenin her bir yanı
Kırık dökük saksıda
Boynunu bükmüş çiçek ve yaprak
Esinti var hem de soğuk
Elektrik sobası ortada
Görüntüsü bile donuk
Bir saat yansa üç saat sönük
Eski bir ranza, her yeri çürük
Üşüyorum, yatağımda dahi
Gecenin bir yarısı büklüm, büklüm
İçimde yokluğun, oda da yokluk
Ben yokluğuna küskünüm
Odam yoksulluğa
Kulaklarımda uğuldayan fırtına sesi
Beni bağrına basan rüzgârın
İçime işledi nefesi.
Şubat l977
